Articles tagués : Vlaams Belang

Over taqiya gesproken…

Opjagen. Op z’n Darwiniaans. Of, beter gezegd, à la Spencer. Dat kunnen ze wel. En laten we eerlijk zijn : ze kunnen niet veel anders. Ze kennen geen andere taal. Omdat opjagen het beste in een mens naar boven brengt, uiteraard. Omdat cultuur als eerste doel heeft om de natuur na te apen. En omdat je nooit weet waartoe denken – laat staan mediteren – kan leiden, hoe gevaarlijk het wel kan zijn voor je zelfzekerheid (of net het omgekeerde). Niet eens een parameter zijn in je eigen leven, zo hoort dat. Omdat je deel uitmaakt van een Geheel, hoe fragmentair en bedrieglijk ook. En omdat daar niet over nagedacht, laat staan gediscussieerd, hoeft te worden. Enkel meelopen in het zinloze maakt zin.

Diversiteit is de vijand. Daar dient komaf mee gemaakt te worden, wil men ooit allen samen – of ongeveer – de Heilige Eenheid bereiken, en zo uit de pensée unique geraken. Wat een masturbatie, zeg : ongelooflijk toch hoe die mensen met zichzelf bezig zijn (en ook weer niet)… Nur wir ist. Ich ist nicht. Aber ich soll ihnen führen ! Pensée unique tegen pensée unique in spe… Want aan een veelsoortigheid aan pensées uniques parce qu’originales lijkt niemand nog een boodschap te hebben : opnieuw zegeviert het Gezag in al zijn frauduleuze pracht… Toeval of niet, voeg er nog een klinker aan toe, en daar komt het gezaag, met andere woorden de extase…

Oordeelt niet, opdat gij niet geoordeeld wordt” is achterwege gelaten in de standaardtaal van de gemiddelde bourgeois in onze contreien. Tja, waar zouden ze nog over kunnen blaffen als ze zich niet meer met andermans leven zouden mogen bemoeien ? Ook de leegheid heeft substantie nodig, welke ze bij zichzelf haast onmogelijk kan vinden. Want, hoe je het ook draait of keert, substance is the essence, isn’t it ?

Niettemin, al staat gezag dus centraal, zelfs dat moet op iets berusten :

1/ In hoeverre stemt wat je verkondigt overeen met wat je werkelijk doet ?

2/ In welke mate kan je eigen parcours getuigen van waar je voor beweert te staan en, desgevallend, wat je aan anderen probeert op te leggen ?

3/ Hoezeer kan iemand op je woord rekenen, voor zover je het ongedwongen geeft ?

4/ Welke waarde hecht je zelf aan je eigen woord ?

Deze vier vragen zijn zeker geen waarborg voor een gezonde wereldvisie : de Christchurch-psychopaat had ze waarschijnlijk op een eerlijke manier kunnen beantwoorden, en toch is hij niet meer dan een hoop stront. Maar laten we zeggen dat ze de basis vormen van de geloofwaardigheid die men iemand kan toekennen. En wanneer zelfs die ontbreekt is de stront echt overvloedig…

Whitewalker-in-chief

SIEG HEIL !

Publicités
Catégories : Politique / Société | Étiquettes : | Poster un commentaire

Propulsé par WordPress.com.